قرآن کریم

توضیح اجمالی در رابطه با «کن فیکون»
کن فیکون « باش پس می شود» یکی از صفات بارز خداوند سبحان در خلقت مخلوقات عالم همین جمله است ؛ خداوند برای خلقت عالم نیازمند اسباب نیست اراده خداوند « کن فیکون » برای خلقت موجودات کفایت می کند اراده خداوند مساوی است خلقت .
قدرت خداى تعالى نامحدود می باشد و هر کارى بخواهد می کند، مساله دشوارى وقتى تصور مى‏شود که کار نیازمند به اسباب و وسائل باشد، هر چه اسباب و وسائل بیشترى بخواهد آن کار دشوارتر است و هر قدر آن اسباب نایاب‏تر و از دسترس دورتر باشد، باز کار دشوارتر خواهد بود. و خداى عز و جل هیچ چیزى را با ابزار و وسائل خلق نمى‏کند، بلکه هر وقت اراده امرى را کند، تنها کافى است فرمان دهد که" باش" و آن چیز موجود شود.
همه موجودات عالم چه تدریجى الوجودها و چه غیر آنها مخلوق خداى سبحان است و به امر او که همان کلمه" کن" باشد موجود شده، هم چنان که قرآن فرموده:" إِنَّما أَمْرُهُ إِذا أَرادَ شَیْئاً أَنْ یَقُولَ لَهُ کُنْ فَیَکُونُ" «یس 82»، چیزى که هست بسیارى از آنها وقتى با اسباب تدریجیش مقایسه شود تدریجى الوجود است، اما اگر با قیاس به خداى تعالى ملاحظه شود در آن لحاظ نه تدریج هست و نه مهلت، هم چنان که باز قرآن کریم در جاى دیگر فرموده:" وَ ما أَمْرُنا إِلَّا واحِدَةٌ کَلَمْحٍ بِالْبَصَرِ" «قمر 50»
علاوه بر این، آن نکته عمده‏اى که جمله:" ثُمَّ قالَ لَهُ کُنْ" در مقام بیان آن است این است که خداى تعالى در خلقت هیچ موجودى احتیاجى به اسباب ندارد، تا وضع موجودى که مى‏خواهد خلق کند بر حسب اختلاف اسباب برایش مختلف شود، مثلا خلقت موجودى برایش ممکن و خلقت موجودى دیگر برایش محال باشد، یکى برایش آسان و دیگرى دشوار باشد، یکى برایش نزدیک و دیگرى دور باشد، پس هر چه او اراده کند و بفرماید:" کن" موجود مى‏شود، بدون اینکه احتیاج به اسباب داشته باشد، اسبابى که در حالت عادى در پدید آمدن یک موجود دخالت دارد.

http://www.askquran.ir/showthread.php?t=22954

قرآن کریم در آیات متعددى تعبیر به « کُنْ فَیَکُونُ » دارد. [بقره، 117 / آل عمران، 47 و 59 / انعام، 73 / مریم، 35 / غافر، 18 / یس، 82 / نحل، 40]

« کن » اشاره به اراده تکوینى الهى دارد و معناى این آیات این است که هنگامى که خداوند اراده آفرینش موجودى را کرد، آن موجود حتماً ایجاد مى‏شود.

فاصله بین « کن » و « یکون »:

اما معناى این آیات این نیست که خداوند هر موجودى را که اراده کرد، آن موجود بلافاصله موجود مى‏شود، بلکه هر موجودى را هرگونه که اراده فرمود، همان‏گونه آن موجود تحقق مى‏یابد. اگر موجودى را به صورت جسمانى اراده فرمود که به تدریج و در مدت معینى خلق مى‏شود. آن شى‏ء به این صورت آفریده مى‏شود. مثلًا اراده فرموده که انسان در مدت 9 ماه در رحم مادر تکون یابد و لاجرم چنین مى‏شود و این مستلزم آن نیست که خداوند هم از نوع انسان- جسم- باشد. مثال بارز آن نسبت شما با صورت‏هاى خیالى خودتان است. مثلًا شما اراده مى‏کنید که در قوه خیال خود موجودى با بدن ماهى، پاهاى فیل، دستانى همانند پرندگان و سر انسان ایجاد کنید. آیا خود شما هم از نوع آن خواهید شد؟ مسلماً چنین نیست.

براى آگاهى بیشتر ر. ک: 1- تفسیر نمونه، ج 1، ص 298 / ج 18، ص 2 480 / تفسیر المیزان، ج 17، صص 571- 071

http://www.askquran.ir/showthread.php?t=22954

 

 

 


نوشته شده در دوشنبه ۱٢ مهر ،۱۳۸٩ساعت ٥:۱٩ ‎ب.ظ توسط ن.غ| نظرات ()
طبقه بندی:  

مرجع دریافت قالبها و ابزارهای مذهبی
By Ashoora.ir & Night Skin