نور و نار در قرآن

آنهایى که هدایت پروردگار را قبول کردند، نفس آنها منبع خیر، منبع نور، منبع طلوع روشنى‏هاى عملى و اخلاقى و اعتقادى شد. به محض این که وارد محشر مى‏شوند:

 « یَوْمَ تَرَى الْمُؤْمِنِینَ وَ الْمُؤْمِنَـتِ یَسْعَى نُورُهُم بَیْنَ أَیْدِیهِمْ وَ بِأَیْمَـنِهِم بُشْرَیکُمُ الْیَوْمَ جَنَّـتٌ تَجْرِى مِن تَحْتِهَا الْأَنْهَـرُ خَــلِدِینَ فِیهَا ذَ لِکَ هُوَ الْفَوْزُ الْعَظِیمُ »

  تمام مردان و زنان مؤمن را با این چشمت مى‏بینى که از پیشاپیش آنها و از طرف راست آنها، نورى شتابان قرار دارد که این‏ها با کمک این نور، در روز قیامت جایگاه ابد خود را در بهشت پیدا مى‏کنند.

اما کسانى که در دنیا، غرق در تاریکى بودند:

 « أَوَ مَن کَانَ مَیْتًا فَأَحْیَیْنَـهُ وَجَعَلْنَا لَهُ نُورًا یَمْشِى بِه فِى النَّاسِ کَمَن مَّثَلُهُ فِى الظُّـلُمَـتِ لَیْسَ بِخَارِجٍ مِّنْهَا »

 در سوره انعام مى‏فرماید: نخواستند که از این تاریکى بیرون بیایند.

ادامه در

http://www.erfan.ir//article/article.php?id=59141